Release single De schrale jaren

Posted by Marlous Lazal Category: Muziek, nieuws

Op 20 januari verschijnt de nieuwe single De schrale jaren van Marlous Lazal en componist/gitarist Leon Mennen op Spotify en in Itunes.

 

De tekst is losjes geïnspireerd op een oud Mexicaans volksverhaal over La Huesera, de beendervrouw. Het achtergrondverhaal bij de De schrale jaren verschijnt in het najaar in het boek ‘Zij van het Noorden’ (werktitel), waarin Lazal onder meer vertelt over haar Spaanse en Zuid-Amerikaanse avonturen die de inspiratie waren voor haar liedteksten. Een preview staat hier:

De schrale jaren

In mijn boekenkast staat al jaren het vuistdikke boek: De ontembare vrouw, van de Amerikaanse schrijfster Clarissa Pinkola Estés. Op de cover staan wild rennende vrouwen met wapperende haren en ontblote borsten op een strand, een schilderij van Pablo Picasso. Toen ik het kocht was het een soort vrouwenbijbel. Al mijn vriendinnen hadden het gelezen en raadden het elkaar aan. Een verzameling spectaculaire mythes, sprookjes en legendes over vrouwen van over de hele wereld, uitgelegd door een Jungiaanse psychoanalytica van Indiaans, Mexicaanse komaf die zichzelf een cantadora noemt, een verzamelaar van volksverhalen. Dat van la Huesera, de beendervrouw is me altijd bij gebleven. Zij was, volgens de overlevering een oude vrouw in Mexico die iedereen kende, maar die weinig mensen echt hadden gezien.

Zo zou ze langs de snelweg in de buurt van El Paso hebben gestaan en gezien zijn toen ze naar de markt liep met vreemd gevormde takken brandhout op haar rug. Ze werd ook wel, La Loba, de Wolfs vrouw en La que sabe, Zij die weet, genoemd.

La Huesera verzamelde beenderen van allerlei woestijndieren, maar haar specialiteit was de wolf. En wanneer ze een heel geraamte geconstrueerd had en het witte bouwwerk voor haar lag, ging ze bij het vuur zitten en dacht na over welk lied er moest klinken.Als ze het wist strekte ze haar armen erbovenuit en begon te zingen. Op dat moment kwam er weer vlees op de ribben en dijbenen van de wolf en groeide er weer haar op zijn lichaam. Terwijl ze verder zong opende de wolf zijn ogen, sprong hij overeind en rende hij weg. En al rennend veranderde de wolf langzaam in een vrije, lachende vrouw.

Dus, zo zei men, als je door de woestijn zwerft en de zon haast ondergaat en je verdwaald en moe bent, dan heb je geluk omdat La Huesera zich over je zal ontfermen en je iets van de ziel zal laten zien.     

Ik weet niet precies wanneer de schrale jaren hun intrede hebben gedaan, maar toen ik ze eenmaal opmerkte waren ze inmiddels al heel vertrouwd geworden. En nee, het was geen bewuste keuze om kinderloos te blijven. De mannen in mijn leven waren of gescheiden vaders of ze hadden artistieke projecten, die voor hen ook een soort kinderen waren. Daarbij was ik jong, ambitieus en ging ik graag op reis, dus er was geen haast.

Maar toen ik tegen de veertig liep, werd het urgenter. Ook de man waar ik toen mee was had al twee kinderen en hield de beloofde ‘liefdesbaby’ bijna vijf jaar als een worst voor mijn neus, totdat ik eindelijk begreep dat die er nooit zou komen.

Om de scheiding te verwerken en een laatste poging te doen om nog op tijd een nieuwe man te vinden, maakte ik de radiodocumentaire Vrouw zoekt man. Gewapend met recorder en microfoon ging ik naar speeddatingsessies en relatiecoaches, nam monologen voor de spiegel op met zinnen als : ‘Kan dit jurkje eigenlijk nog wel? Of is dat decolleté te eager?’ en kwam ik tot de conclusie dat mijn zoektocht weliswaar een leuk programma had opgeleverd maar dat het er echt niet meer in zat. Ik zou definitief kinderloos blijven. Maar hoe rouw je om een kind dat je nooit gekregen hebt? Daar moest veel tijd overheen gaan. Dat kon alleen maar langzaam slijten.

Geen vonk meer in de grijze as,

Schril klinkt de doodsfanfare 

in de stoet naar Golgotha.

geen bloemen in haar haren

als  t blaasorkest de straat in komt.

Het zijn de schrale jaren.

In een eerdere versie van ‘Schrale Jaren’ schrijf ik ‘Schril klinkt de doodsfanfare in de stoet naar Golgotha’. Een zin die misschien nog wel in een pathetische Spaanse tango zou passen , maar in het Nederlands is dat compleet over de top. Het heeft de definitieve versie van het lied dan ook niet gehaald, maar het is wel het beeld dat bij me opkwam toen ik dacht aan het afscheid van mijn bloeiende jaren. Alsof ik ze in een hartstochtelijke ‘mars funèbre’ ten grave had gedragen. Het deed me denken aan de grote processies tijdens de Semana Santa, de heilige lijdensweek voor Pasen in Sevilla, die ik daar had meegemaakt. Dag in dag uit deinden die processies door de stad op muziek van hele grote blaasorkesten. De zware, lage trommels die het ritme van een slepende dodenmars spelen terwijl daar doorheen de hoge, schrille cornet klanken en de gezongen saeta’s klinken bezorgden me kippenvel. Al het stof werd in een adem van mijn Katholieke wortels afgeblazen en ik was onmiddellijk bereid penitentie te doen, waar dan ook voor. De pure schoonheid van het lijden en de loutering werden hier tot grootse kunst getransformeerd.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>